K y u f e r n .

 

Title ; Heart Skips A Beat
Author ; Pinkkuz
Pair ; Junghoon x Kyuhyun
Rate ; ครูครับผมเหงา(?)

 

 

เพลงเต้นประกอบจังหวะของเด็กห้องสอง > APINK - MY MY

 

 

 

คำถามยอดฮิตของเด็กม. 3 คงไม่พ้นประโยคที่ว่า “จบม. 3 แล้วจะเรียนต่ออะไร”


อีกเพียงเดือนเดียวคยูฮยอนก็จะเรียนจบมัธยมต้นแล้ว แต่ก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลยว่าอยากเรียนอะไร คาบแนะแนวอาจารย์จึงเอาเกรดรวมห้าวิชาของแต่ละคนมาให้ดูประกอบการตัดสินใจ เลือกสายในชั้นมัธยมปลาย เห็นบ้าๆบอๆแบบนี้แต่เกรดคยูฮยอนใช้ได้นะเออ เรียกได้ว่าเรียนดีทุกวิชาเลย (ไม่เสียแรงที่วางแผนลอกข้อสอบเป็นขบวนการกับเหล่าสมาชิกแก๊งค์มาตั้งแต่ม. 1) คยูฮยอนไม่ชอบการแข่งขันแย่งชิงซักเท่าไหร่เลยคิดแค่ว่าจะต่อมัธยมปลายที่เดิม ไม่อยากปรับตัวกับสังคมใหม่เพื่อนใหม่ให้วุ่นวาย


เหตุผลข้างบนฟังดูดี ความจริงแล้วคยูฮยอนแค่อยากอยู่กับอาจารย์จองฮุนเท่านั้นเอง อิอิ
เห็นทีต้องสืบแล้วล่ะว่าปีหน้าอาจารย์จองฮุนจะเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาห้องไหนคยูฮยอนจะได้ตามไปเรียนสายนั้น #บ้า


คิดแล้วก็เกยคางกับขอบหน้าต่างมองลงไปสนามด้านล่างที่มีพวกห้องห้ากำลังเรียนบาสเกตบอลกับอาจารย์จองฮุน คยูฮยอนล่ะชอบคาบแนะแนวที่ว่างแสนว่างนี้เหลือเกินเพราะได้แอบลอบมองอาจารย์สอนในมุมสูง อู๊ยยยย โลเกชั่นดีเสียนี่กระไร


“เฮ้ย! คยูฮยอน กูเซ็นเฟรนด์ชิพมึงเสร็จแล้ว อ่ะ” ชางมินเพื่อนร่วมชั้นส่งสมุดวาดเขียนปกแข็งเล่มหนาที่ฮิตเอามาใช้เป็นเฟรนด์ชิพ คยูฮยอนเป็นพวกนางงามมิตรภาพสนิทกับคนนู้นคนนี่ไปทั่วสมุดเกือบทุกหน้าจึงถูกเขียนและจับจองด้วยการเขียนชื่อจองไว้เกือบหมดแล้ว เนื้อหาสาระก็ไม่ต่างกันเท่าไร…ขอให้มีความสุข ได้เรียนในสายที่ชอบ อย่าลืมเพื่อนคนนี้นะจากนั้นก็ว่าไปตามระดับความสนิท ยกเว้นสมาชิกแก๊งค์ที่เขียนนัยยะแอบแฝงเรื่องอาจารย์จองฮุนให้หวาดเสียวเล่นว่าคนอื่นจะรู้


อีกไม่นานก็ปิดเทอมแล้ว จะไม่ได้เรียนพละกับอาจารย์จองฮุนทุกวันพฤหัสอีก
แค่คิดก็เหงาใจ……สามเดือนที่จะไม่ได้เห็นหน้าหล่อๆของอาจารย์


เพราะฉะนั้นจะต้องทำตัวให้ใกล้ชิดกับอาจารย์ให้มากกว่านี้ ทำให้อาจารย์ต้องคิดถึงเขาตลอดสามเดือนที่ปิดเทอมให้ได้!! อั๊ยย๊ะ~


“คยูฮยอน เย็นนี้ทำเวรเสร็จไปซ้อมเต้นวิชาสุขฯกัน มะรืนจะสอบแล้วกลุ่มเรายังไม่ได้เลือกเพลงเลยนะ” เบ้หน้าใส่มินอาเมื่อโดนเตือนความจำเรื่องนี้ กะอีแค่ห้องสองโดดเต้นแอโรบิก(ที่บังคับให้เด็กทุกระดับชั้นไปเต้นตามตารางที่ตั้งไว้แลกกับคะแนนเสริม)หลังเลิกเรียนไปห้าครั้งรวดเอง อาจารย์ถึงกับคาดโทษและให้งานเป็นพิเศษคือการสอบเต้นประกอบจังหวะ


ให้เต้นแร้งเต้นกาน่ะทำได้นะ แต่ให้มาซ้อมจริงๆจังๆแบบนี้บอกตรงๆว่าเสียเวลาเล่นเกมหลังเลิกเรียนมากๆ ยิ่งโดนจับกลุ่มแบบอาจารย์จัดให้เองยิ่งเซ็ง แค่คิดจะเสนอความเห็นกับพวกเพื่อนผู้หญิงก็ผิดแล้ว….


“อือ เดี๋ยวตามไป จะซ้อมกันที่ไหนอ่ะ”


“คงที่โรงยิมแหละ กลุ่มอื่นก็ไปกัน”


.

.

.

.


อาจารย์ทั้งหมวดพลศึกษาและสุขศึกษาไปประชุมกับผอ.โรงเรียนทั้งหมวด ยกเว้นจองฮุนที่เพิ่งเสร็จจากการสอน จิบกาแฟไปอึกนึงก่อนจะพับแขนเสื้อเชิร์ตเตรียมทำงานเอกสารต่อ มีข้อมูลเรื่องการทดสอบสมรรถภาพทางร่างกายของนักเรียนทั้งสามระดับของฝั่งมัธยมต้นที่จองฮุนต้องคีย์ข้อมูลเข้าระบบให้เรียบร้อย


แค่เห็นปึกกระดาษที่ต้องพิมพ์เข้าไปในคอมพิวเตอร์ก็ปวดหัวแล้ว… ถ้าได้คนมาช่วยก็คงจะดี



แม้ในห้องพักครูที่อยู่ชั้นสองของโรงยิมจะเป็นห้องเก็บเสียงแต่เสียงจ้อกแจ้กของเหล่านักเรียนจำนวนมากไม่อาจต้านทานได้ มัวแต่สอนจนลืมเวลาว่าโรงเรียนเลิกแล้ว ถึงได้เห็นผ่านหน้าต่างกระจกที่ติดให้เห็นโรงยิมโดยรอบว่าพวกห้องม.3/2 แห่กันมาเสียค่อนห้อง มาถึงก็ลากเบาะรองออกมานอนกลิ้งเล่นโดยไม่ขออนุญาตก่อน คงต้องลงไปเอ็ดเจ้าเด็กพวกนี้เสียแล้ว


ไวกว่าความคิดเพราะมีคนเดินเข้ามาขออนุญาตใช้เบาะรองในโรงยิมพอดี….



“อาจารย์ครับ พวกผมขออนุญาตใช้โรงยิมนะครับ…” โจคยูฮยอนพรวดพราดเปิดประตูเข้ามาและเมื่อเห็นจองฮุนอยู่คนเดียว อาการตื่นๆที่ห้ามไม่อยู่ทำให้พูดตะกุกตะกักโดยไม่ได้ตั้งใจ “อ…อาจารย์จองฮุน”


“นึกว่าต้องให้ครูลงไปว่าเรื่องเอาเบาะมานอนเล่นเสียก่อน ……”


“…….” ตาโตของคยูฮยอนยังคงเบิกกว้างเพราะตกใจ สมองน้อยๆกำลังประมวลคำตอบอย่างหนัก คุณพ่อคุณแม่เธอ.. มันเป็นพรหมลิขิตจริงๆด้วยที่พระเจ้าบันดาลให้อาจารย์อยู่คนเดียวในห้องเพื่อคยูฮยอน อยากจะเต้นซารังงึนมูฟมูฟบอกความในใจ T^T


“แล้วแห่กันมาทำอะไรที่โรงยิมน่ะ”


“อ..อ๋อ มาซ้อมเต้นประกอบจังหวะน่ะครับ”


“ห้อง สองเองหรือที่โดดเต้นแอโรบิกหลังเลิกเรียนจนอาจารย์ยูริทนไม่ไหวน่ะ” แอบเบือนหน้าเบะปาก แทนที่ภาพจำเกี่ยวกับคยูฮยอนจะมีแต่เรื่องดีๆบ้าง มีแต่ทำตัวเด๋อ ผิดระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า เล่นบาสไม่เก่ง บอลอัดหน้าเลือดอาบ ปีนกำแพงเข้าโรงเรียน เฮ้ออออ ภาพลักษณ์ดูสวยงามมาก -*-


“อย่า อยู่เย็นมากแล้วกัน” อาจารย์จองฮุนพูดแค่นั้นแล้วก็ผละไปสนใจกับกองเอกสารบนโต๊ะแทน ประกายแห่งความอยากรู้อยากเห็นทอแสงวิบวับ ค่อยๆสาวเท้าก้าวไปประชิดโต๊ะทำงานของอาจารย์ช้าๆ เพราะอยากรู้ว่าอาจารย์ทำงานอะไร เห็นรายชื่อของพวกห้องหนึ่งและบันทึกที่จดการทดสอบสมรรถภาพร่างกายที่เหล่า นักเรียนทดสอบแล้วเขียนมาส่งก็อ๋อทันที


“อาจารย์ล่ะครับ ต้องอยู่เย็นเพราะพิมพ์เอกสาร เยอะน่าดูเลย” ตาคมใต้เลนส์แว่นเงยขึ้นสบกับเขาด้วยสายตาที่อ่านได้ว่า ‘แล้วจะทำไมกับฉันหรือ?’ แล้วกลับไปก้มอ่านเอกสารต่อ เย็นชาจริงวุ้ย จะคุยอะไรต่อดีล่ะ


“ผมช่วยอาจารย์ไหมครับ ผมพิมพ์เร็วนะ!” อา..ใช่ ต้องเสนอตัว นั่งพิมพ์งานอยู่ในห้องพักครูเพียงสองคน ตกเย็นโรงยิมก็ไม่มีคนแล้ว แล้วก็……..


:-*

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เอาเบาะรองซ้อมขึ้นมาปูพื้นรอเลยได้ไหมอ่ะ




“เธอมาซ้อมเต้นไม่ใช่หรือ”



“แต่พรุ่งนี้ผมว่างนะครับ! ผมสัญญาเลิกเรียนแล้วผมจะรีบมาเลย”


คยูฮยอนคงถือว่าความเงียบคือการตกลง พอจองฮุนเงยหน้าขึ้นจากการอ่านข้อมูลของนักเรียนก็ไม่เห็นเด็กคนนั้นแล้วเลย ชะโงกหน้าลงไปดูข้างล่างโรงยิม เห็นร่างสูงโปร่งวิ่งแถ่ดๆพุ่งชนเพื่อนจนล้มลงไปบนเบาะแล้วเจ้าตัวก็กลิ้งตัวนอนทับซ้ำ เสียงหัวเราะร่าดังแว่วมาถึงในห้องพักครู


ยกแขนขึ้นเท้าคางมองเด็กคนนั้นแกล้งเพื่อนไปทั่วด้วยความสนุกสนาน ก่อนที่โดนเด็กผู้หญิงคนนึงพูดอะไรซักอย่างด้วยจากที่ยังยิ้มกว้างก็หุบมุ่ย ลงทันที เพลง MY MY ของ Apink เปิดแทรกเสียงพูดคุยจอแจ เด็กผู้หญิงที่น่าจะอยู่กลุ่มเดียวกับคยูฮยอนสอนท่าเต้นให้ หน้าที่มุ่ยอยู่แล้วก็เริ่มเบะปากทำเหมือนไม่ค่อยพอใจแต่ก็เต้นเนือยๆตาม เด็กผู้ชายแก่นๆแบบนั้นโดนบังคับให้มาเต้นเพลงเกิร์ลกรุ๊ปหวานใสน่ารักแบบ นั้นถึงจะขัดๆตาแต่ก็…..

น่ารักดี น่ารักแบบแปลกๆ
อาจารย์หนุ่มเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว…


.

.

.

.


เพลง MY MY เปิดวนเป็นรอบที่สิบเห็นจะได้ คยูฮยอนยืนเท้าสะเอวมองเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มที่ดูจะมีความสุขมากกกกกกกกกกก กกกกกกกกกับการได้เต้นเพลงนี้ โอเค มีความสุขกับการเต้นมันก็พอฟังขึ้นนะ แต่ไอ้ที่กระซิบกระซาบ(?)เสียงดังทั่วโรงยิมว่าอาจารย์จองฮุนชอบมองมาบ่อยๆ ก็เลยตั้งใจเต้นเป็นพิเศษนี่ยังไง



เหอะ….อาจารย์มองคยูฮยอนหรอกเหอะไม่อยากจะป่าวประกาศให้เสียใจ



คิดแล้วก็เซ็งที่ต้องมาเต้นเพลงง๊องแง๊งอะไรแบบนี้ แต่พอหันไปสบตากับเหล่าสมาชิกแก๊งค์ที่โดนอาจารย์จับแยกกลุ่มกระจัดกระจาย ส่งกระแสจิตคุยกันทางสายตาแล้วชะตากรรมก็ไม่ได้ต่างก ันมาก ชีวิตนักเรียนชายห้องมอสามทับสองที่อยู่ในสังคมผู้หญิงเป็นใหญ่ เฮ้ออออ OTL


MY MY MY You're MY
MY MY MY You're MY

내가 네게 못했던 말 앞에서면 떨렸던 마음
난 네가 너무나 좋아서 그래
สิ่งที่ฉันไม่สามารถบอกเธอได้ คือหัวใจฉันมันเต้นรัวตอนที่อยู่ตรงหน้าเธอ มันเป็นเพราะว่าฉันชอบเธอมากๆเลย

또 하루 종일 네 생각만 한 두 번이 아닌 시간
너는 모를 거야 오~ 정말
และทุกวันฉันคิดถึงเธอทั้งวันแทนที่จะเป็นแค่สองชั่วโมง เธอไม่รู้จริงๆหรือ โอ้ จริงๆเลย

나 지금 너무나 떨려와서 말을 못해
이런 기분! (MY MY) 바로 지금! (MY MY)
막 떨리는 마음 어떻게 해
ตอนนี้ฉันตื่นเต้นมากๆ แต่ก็พูดมันออกมาไม่ได้ อารมณ์แบบนี้มัน (ของฉัน ของฉัน) ตอนนี้ก็ยัง! (ของฉัน ของฉัน) เป็นอะไรไปนะหัวใจที่สั่นเทาของฉัน



เพลงบ้าอะไรโดนชะมัด!


คยูฮยอนเต้นตามไปให้มันจบๆ ไป จะได้กลับบ้านกลับช่องเสียที ไม่อยากจะฟังเพลงแทงใจแบบนี้มากๆ เพราะมันทำให้คยูฮยอนต้องเงยหน้าขึ้นไปมองห้องพักครูทุกครั้งเผื่อจะเห็น อาจารย์จองฮุนหันมามองบ้าง


อีประโยคข้างบนที่บอกว่าอาจารย์หันมาดูเขาไม่ใช่หรอก หลงตัวเองไปทั้งนั้น
ความจริงโหดร้าย แต่ก็ทำร้ายเราน้อยกว่าความฝันที่ไม่มีวันเกิดขึ้นสินะ….



โทรศัพท์สั่นครืดอยู่ในกระเป๋ากางเกง…ไม่ต้องเสียเวลาเดา อืมมมม ตายยาก ตายยากมากไอ้พี่ซองมิน - -


เฮ้ย! กลับบ้าน อยากโดนไม้ทีเฉาะหัวรึไง!?
ถ้ากลับมาหลังจากกับข้าวเย็นหมดแล้วกูเทให้หมากินให้หมด ไม่ต้องร้องแง้วๆขอให้ต้มบะหมี่ให้กินตอนดึกด้วย

ปล. แม่เพิ่งโทรมาบอกว่าพ่อกับแม่จะมาถึงบ้านตอนดึกๆ



ใจเต้นรัวแทบจะบินกลับบ้านมันเสียตอนนี้ ไม่ใช่เพราะคำขู่ของไอ้เถื่อนนั่นแต่เพราะจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัวเสียที นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครคอยให้ท้ายเวลาโดนไอ้พี่ซองมินด่า คราวนี้จะฟ้องแม่ให้หมดเลยว่ามันข่มเหงเขาอย่างไรบ้าง


“เฮ้ย เราต้องกลับบ้านก่อนนะ เผอิญติดธุระด่วนมากเลยต้องรีบไปเลยว่ะ ขอโทษนะ” ปั้นหน้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง แน่นอนว่าระดับอย่างคยูฮยอนแล้วแค่ขอร้องเสียงอ่อยๆนิดเดียวเพื่อนๆก็ยอมแต่โดยดี เดินไปสั่งลาสมาชิกแก๊งค์ที่ต้องทนทุกข์ทรมานกับท่าเต้นของเกิร์ลกรุ๊ปเรียบ ร้อยก็แทบจะสกิปเท้าไปเก็บข้าวของใส่กระเป๋านักเรี ยน


และก็นะ…. ขอมองส่งท้ายเสียหน่อย
ไฟในห้องพักครูหมวดพละปิดหมดแล้ว อาจารย์จองฮุนกลับไปตั้งแต่เมื่อไรกัน



ถอนหายใจอย่างเสียดายก่อนจะละสายตาแล้วหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายหลังเดินก้มหน้ามองเท้าตัวเองทองน่องไปเรื่อยๆ ตามทางเท้า


.

.

.

.


คิมจองฮุนเบียดแทรกตัวเข้าไปในรถไฟใต้ดินที่แออัดไปด้วยผู้คนที่เพิ่งเลิกงาน การใช้รถสาธารณะจะมีปัญหาเรื่องนี้แต่จองฮุนก็รู้สึกดีกว่าไปติดแหง่กกลาง ถนนบนรถยนต์ส่วนตัวให้เปลืองน้ำมันเล่น ถึงจะเบียดแย่งอากาศหายใจแต่ต่างคนต่างมีโลกส่วนตัวอยู่กับโทรศัพท์บ้าง ยืนฟังเพลงเงียบๆบ้าง จองฮุนเป็นประเภทหลัง เฮดโฟนสีเหลืองสดครอบหูสร้างโลกส่วนตัวเปิดเพลงเสียงดังเหม่อมองผู้คนที่มีวิถีชีวิตไม่ต่างกัน ตื่นแต่เช้า รีบเร่งออกจากบ้าน ทำงานเป็นบ้าเป็นหลัง เลิกงานรีบเบียดเสียดผู้คนกลับบ้านไปหาครอบครัว


แต่จองฮุนตัวคนเดียวก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะรีบกลับไปหาความเหงาในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆทำไม



กระพริบตาถี่ปรับสายตาให้มองเห็นเป็นปกติเมื่อเจอกับใครบางคนที่จองฮุนรู้สึกคุ้นยืนอยู่กลางขบวนรถ เอียงคอหามุมที่พอจะเห็นได้ชัดขึ้นก็ยิ่งรู้สึกคุ้น เพราะร่างสูงโปร่งที่ยืนหันหลังสะพายเป้หนังประทับตราของโรงเรียนและยูนิฟอร์มบ่งบอกว่าอยู่ระดับมัธยมต้น


การเจอนักเรียนในเวลาแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก จองฮุนแค่อยากรู้ว่าเด็กคนนั้นจะเป็น….




คยูฮยอน… เด็กโจคยูฮยอนห้องสองจริงๆด้วย




เด็กคนนั้นดำดิ่งเข้าสู่โลกส่วนตัวไม่ต่างจากคนอื่น สายหูฟังสีแดงตัดลำคอระหงขาวจัด เมื่อยืนนิ่งๆทำหน้านิ่งๆจองฮุนเพิ่งรู้สึกว่าคยูฮยอนเป็นเด็กที่หน้าตาดีมากคนนึง…ติดก็แต่นิสัยที่ดูจะไม่ได้โตไปตามวัยสักเท่าไร


พลันเผลอจับจ้องลิ้นเล็กที่เลียอมยิ้มรสส้มเข้ากับปากสีสดอิ่มเรื่อ กิริยาราวกับเด็กตัวน้อยแต่ดูยั่วยวนอย่างประหลาดเพราะมันเข้ากับตากลมโตที่หรี่ลงเหม่อลอย คงต้องเพิ่มคำว่ามีสเน่ห์เข้าไปอีก… เขาเคยได้ยินมาว่าคยูฮยอนก็ป๊อบปูล่าร์อยู่พอตัว มีนักเรียนทั้งชายและหญิงชอบพอแต่เจ้าตัวไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ


เป็นครั้งแรกที่จองฮุนอยากจะหยุดเวลาเพื่อเก็บบางสิ่งไว้ให้เป็นแบบนี้ตลอดไป คิดๆแล้วเขาชอบคยูฮยอนในตอนนี้แหละ แม้ความอยากรู้อยากเห็นจะทำให้ดูแก่แดดกว่าวัยไปบ้างแต่คยูฮยอนก็ยังมีความสดใสแบบเด็กๆ



จนบางครั้งก็นึกเอ็นดูมากกว่านักเรียนคนอื่น…



อย่างน้อยจองฮุนก็ไม่เคยยืนแอบมองลูกศิษย์ตัวเองแบบนี้แน่ๆ


ไอพอดชัพเฟิลเพลง MY MY ขึ้นมาราวกับรู้ใจ ผู้ชายตัวโตๆที่ไม่น่าจะฟังเกิร์ลกรุ๊ปรุ่นมัธยมแบบนี้ เขาฟังเพลงทุกแนวก็จริงแต่ไม่ค่อยได้สนใจเพลงแนวรักแรกหวานใสแบบนี้ แต่เพราะบางคนที่ทำหน้าตุ่ยขณะซ้อมเต้นเพลงนี้ ฟังวนไปวนมาขณะนั่งพิมพ์เอกสารรู้สึกว่ามันก็เพราะดี จองฮุนก้มหน้าลงกดยิ้มเอาไว้ไม่ให้มันออกมา


เด็กคยูฮยอนน่ารักดี



เสียงประกาศเตือนจองฮุนว่าถึงสถานีปลายทางของตน เมื่อประตูรถเปิดออกเสียงจอแจดังลอดเข้ามาในเฮดโฟนต้อนรับสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง แต่เขาก็เลือกที่จะกดเลือกคำสั่ง repeat ให้เพลงเดิมเล่นวนไปเรื่อยๆ

หลุดหัวเราะเบาๆขณะเดินเอื่อยๆออกจากชานชาลา สงสัยคงจะเริ่มบ้าๆบอๆเหมือนเด็กคยูฮยอนเข้าเสียแล้วล่ะมั้ง




- - - - - - - - - - - - -




สิ้นเสียงออดหมดคาบสุดท้าย คยูฮยอนก็รีบโกยข้าวของใส่กระเป๋าเป้รีบไปโรงยิมทันใด เปล่านะ ไม่ได้รีบมาซ้อมเต้นประกอบจังหวะอะไรเลย แถข้างๆคูๆบอกมินอาไปว่าโดนอาจารย์จองฮุนเรียกตัวไปพิมพ์เอกสารส่วนเรื่อง เต้นไม่ต้องเป็นห่วงเพราะเขาแกะท่ามาจากบ้านเรียบร้อยพร้อมเต้นได้เสมอ คยูฮยอนคิดว่าตอนนั้นมินอาคงกำลังมึนๆกับคำพูดรัวเร็วของเขาเลยไม่ทันได้ว่าอะไร


เปิดประตูห้องพักครูหมวดพลศึกษาและสุขศึกษาเข้าไป เจออาจารย์ที่คยูฮยอนจำชื่อไม่ได้เพราะสอนฝั่งมัธยมปลายอยู่ในห้องกับอาจารย์จองฮุนสองสามคน คือก็รู้นะว่าวันนี้บรรยากาศจะไม่เป็นใจสองต่อสองแบบเมื่อวานแต่อดเซ็งไม่ได้ป้ะ


หยุดยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะของอาจารย์จองฮุนมือกระชับสายกระเป๋าเป้พลางสูดลมหายใจลึกๆเรียญขวัญกำลังใจเฮือกใหญ่ก่อนจะทักทาย “อาจารย์ครับ ผมมาตามสัญญาแล้ว” แถมออฟชั่นทำหน้าใสซื่อเอียงคอน้อยๆพอน่ารัก


ตาคมที่ซ่อนใต้เลนส์แว่นเงยขึ้นมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย “ครูจำได้นะว่าเมื่อวานครูยังไม่ได้บอกสัญญาอะไรเลย”


“……”


“ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมาตามที่เธอบอกจริงๆ แต่ยังไงก็ขอบใจนะที่มีน้ำใจมาช่วยครู” เท่านั้นล่ะคยูฮยอนแทบงับยิ้มตัวเองไม่ทันเลย เปลี่ยนคำว่าขอบใจเป็นมอบหัวใจแทนได้ม๊า


“งั้นเธอไปนั่งรอครูที่โต๊ะคอมฝั่งนู้นก่อนละกัน ครูขอจัดการเอกสารแปบนึงเดี๋ยวจะบอกว่าให้ทำตรงไหนบ้าง” เยส! ยอมง่ายขนาดนี้รู้งี้ทำตัวน่ารักใสใสมาตั้งนานแล้ว แทบจะดอลลี่ไหลไปนั่งจุมปุ้กหน้าคอมแทบไม่ทัน



คยูฮยอนร่าเริงเกินไปเลยไม่ได้สังเกตว่าอาจารย์จองฮุนที่ตนหลงใหลได้ปลื้มแอบยิ้มกับปฏิกิริยาตื่นเต้นเกินเหตุอยู่คนเดียว


นั่งรอไม่นานกลิ่นน้ำหอมจางๆจากตัวอาจารย์จองฮุนก็ลอยมาชัดจากด้านหลังเตะจมูกคยูฮยอน รับรู้ได้ว่าหน้าร้อนมากเมื่ออาจารย์ชะโงกตัวเอื้อมเสียบทัมป์ไดร์ฟเปิดไฟล์ Excel แล้วอธิบายรูปแบบที่ต้องพิมพ์คร่าวๆ


ไม่รู้เรื่องหรอกว่าอาจารย์พูดอะไรบ้างใจมันจดจ่ออยู่ที่ไหล่ที่เหมือนโดนอาจารย์โอบอยู่กลายๆ พระเจ้า ต่อจากนี้คยูฮยอนจะไปโบสถ์ให้ได้ทุกวันอาทิตย์เพื่อผลบุญจะได้ส่งให้เขาฟินกับอาจารย์อย่างนี้ยิ่งๆขึ้นไป


ก็ชอบมาให้ความหวังแบบนี้แล้วจะให้คยูฮยอนคิดกับอาจารย์แค่อาจารย์กับลูกศิษย์ได้อย่างไร TTwwwTT



“เข้าใจใช่ไหม” ไม่ได้ฟังอ่ะแต่พยักหน้ารัวๆไว้ก่อน เม้มปากแน่นเพราะกลัวจะหลุดยิ้มให้อาจารย์สงสัยเอาได้ และใจจากที่เกาะบนไหล่ร่วงตุ้บลงมาวูบวาบที่ช่องท้องเพราะมือหยาบใหญ่ของ อาจารย์ขยี้ผมคยูฮยอนเบาๆ


“ทำได้แค่ไหนก็แค่นั้น ถึงห้าโมงเย็นก็กลับบ้านได้แล้วเดี๋ยวที่บ้านจะเป็นห่วงเอา” ถ้าเป็นห่วงก็พาเค้าไปส่งที่บ้านสิจะได้แนะนำกับพ่อแม่ว่านี่ว่าที่ลูกเขยนะ -///A\\\-


คยูฮยอนได้แต่เต้นบั๊บเบิ้ลป๊อบรัวๆอยู่ในใจเงียบๆระบายความฟินที่แทบจะพรั่งพรูออกมา คืนนี้หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่สระผมจ้า TTTTTTTTTTTATTTTTTTTTTT


“อยากยิ้มก็ยิ้มออกมาเลย ไม่ต้องอมยิ้มแก้มตุ่ยแบบนั้นหรอก” อาจารย์จองฮุนเหมือนพูดลอยๆแต่คยูฮยอนรู้ว่าหมายถึงตน


“เธอน่ะยิ้มสวยออก ไม่รู้ตัวหรือ”



เดี๋ยวจะยิ้มจนปากฉีกถึงหูให้ดูจนถึงห้าโมงเย็นเลยจ้า



ตั้งแต่ใช้คอมพิวเตอร์เป็นคยูฮยอนเพิ่งรู้สึกว่าการพิมพ์งานมันมีความสุขมากขนาดนี้ การได้มองอาจารย์จองฮุนชนิดเอ๊กคลูซีฟแบบไม่ต้องหลบซ่อนเป็นอะไรที่ฟินเกินจะเอื้อนเอ่ยด้วยภาษาอะไร ฟินมากจนยอมนั่งฟังจีอึนเพื่อนกลุ่มที่สอบเต้นด้วยเดียวโทรมาบ่นเสียหูชาโดยไม่หืออืออะไรซักคำ นาทีนี้คยูฮยอนไม่แคร์สิ่งใดแล้วนอกจากอาจารย์จองฮุน


เวลาที่อาจารย์ผ่อนคลายจากหน้าที่ดูสบายตาและเท่มาก เสื้อเชิร์ตพับแขนขึ้นลวกๆและเนคไทที่คลายให้หลวมราวกับหนุ่มออฟฟิศเพิ่ง เลิกงานดูมีเสน่ห์ดึงดูดเด็กหนุ่มวัยสิบห้าเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มตั้งอกตั้งใจทำงานตาคมจ้องมอนิเตอร์ไม่ละไปไหนมือใหญ่ก็พิมพ์อย่างรวดเร็วตามไป มีบ้างที่ลุกออกไปพักสายตาด้วยการจิบกาแฟร้อนพลางคุยกับอาจารย์ผู้หญิง ดูเข้ากันได้ดีเสียจนคยูฮยอนนึกอิจฉา… มือก็พิมพ์ไปหูก็คอยเงี่ยฟังบทสนทนาเผื่อได้เกร็ดความรู้เกี่ยวกับชีวิตของอาจารย์บ้าง


“เอ้อ จองฮุน พี่ลืมยินดีด้วยที่สอบบรรจุเข้ามัธยม xxx ได้ ปีนี้เขารับไม่กี่คนเองนี่นา”


“อ่า…ขอบคุณครับพี่ จริงๆผมก็แค่ลองไปสอบดูเฉยๆ ไม่คิดว่าเขาจะรับ”


“แต่ก็แอบเสียดายเนอะที่อาจารย์รุ่นใหม่ๆก็จะออกอีกแล้ว แล้วจองฮุนตัดสินใจหรือยัง”



ตัดสินใจ……สอบบรรจุได้…..
อะไรกัน

ลมหายใจหยุดไปห้วงหนึ่ง นิ้วเรียววางค้างบนแป้นพิมพ์ตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว… ในหัวคยูฮยอนมีแต่ความมึนงงและสับสน


แปลให้เข้าใจง่ายๆตามประสาเด็กอายุสิบห้า ก็คืออาจารย์จองฮุน…..จะลาออกจากที่นี่


“ทุกคนก็บอกให้ผมไป ผมเองก็…ไหนๆโอกาสก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว”


คิด อะไรไม่ออก... ตาโตกระพริบปริบพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่แต่ก็ทำไม่ได้ รู้แต่คยูฮยอนปั้นหน้าเป็นนักเรียนดีเด่นช่วยงานอาจารย์ต่อไปโดยไม่รู้สึก อะไรไม่ได้อีกแล้ว



“แหม โชคดีจริงๆ เห็นทีต้องฉลองเสียหน่อยแล้ว”


“ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมไม่อยากให้มันเอิกเกริกวุ่นวายสิ้นเปลืองเปล่าๆ”





ลุก พรวดคว้ากระเป๋าเป้สะพายหลังบอกอย่างเร่งรีบเสียงสั่น “ผม…ต้องรีบกลับแล้วครับ…อาจารย์” ไม่อยู่รอฟังอะไรทั้งนั้น สาวเท้าเร็วออกให้พ้นจากเขตโรงเรียนให้ไวที่สุด รีบออกมา…


ก่อนที่ใครจะเห็นน้ำตาคยูฮยอน
น้ำตาไหล…ด้วยความสับสนมึนงงและไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจโลกของผู้ใหญ่และไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเขาถึงชอบอาจารย์ขนาดนั้น


เพราะหลงรักไปแล้วสินะถึงได้รู้สึก…เจ็บ
เจ็บทั้งที่ไม่เคยได้ใกล้ชิดไปมากกว่านักเรียนคนหนึ่งเลย

 

 

 

 

 

 

Pinkkuz's Talk ;


เอา 3.1 มาปล่อยก่อนเพราะขืนรอให้เขียนจบทั้งตอนอีกนานคงได้อ่าน
อย่าคาดหวังอะไรจากมันเลย OTL
ไว้อะไรๆในชีวิตช่วงนี้เริ่มเข้าที่เข้าทางจะพยายามต่อ 3.2 ให้ได้นะฮะ *โค้ง*